ฤดูการจับฟ้า

ฤดูฝน... ฝนมาแล้ว ฝนมา
ฝนหอบเอาความเหงา เหว่ว้า มาเยือน...

เธอสัญญา... และสัญญาว่าเมื่อถึงวันหนึ่งซึ่งเหมาะสม เธอจะกลับมา
มาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวบนหน้ากระดาษให้คุณได้สัมผัส
แล้ววันหนึ่งวันนั้นคือวันนี้
ผมพร้อมแล้วสำหรับการยลโฉมความงามเธออีกครั้ง

เราเริ่มรู้จักกันที่หน้าต่างบานเดิมบานนี้เมื่อหลายปีก่อน
ในคืนนั้นเธอมาพร้อมของฝากในสายฝนเมื่อรัตติกาลยามค่ำที่กล่อมแสงดาวจนจางลง
และคืนนั้นที่ดูคล้ายกับคืนนี้เธอจากผมไปพร้อมกับประโยคที่ว่า


“ฉันคือส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่หอบนับพันความรู้สึกมาฝากผู้เป็นความรู้สึกหนึ่งของฉัน...
หากคืนนี้มีสิ่งใดพรากเราให้จากกัน ขอให้สิ่งนั้นนำเรามาพบกันอีกครา”