ฤดูการจับฟ้า

ฤดูฝน... ฝนมาแล้ว ฝนมา
ฝนหอบเอาความเหงา เหว่ว้า มาเยือน...

เธอสัญญา... และสัญญาว่าเมื่อถึงวันหนึ่งซึ่งเหมาะสม เธอจะกลับมา
มาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวบนหน้ากระดาษให้คุณได้สัมผัส
แล้ววันหนึ่งวันนั้นคือวันนี้
ผมพร้อมแล้วสำหรับการยลโฉมความงามเธออีกครั้ง

เราเริ่มรู้จักกันที่หน้าต่างบานเดิมบานนี้เมื่อหลายปีก่อน
ในคืนนั้นเธอมาพร้อมของฝากในสายฝนเมื่อรัตติกาลยามค่ำที่กล่อมแสงดาวจนจางลง
และคืนนั้นที่ดูคล้ายกับคืนนี้เธอจากผมไปพร้อมกับประโยคที่ว่า


“ฉันคือส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่หอบนับพันความรู้สึกมาฝากผู้เป็นความรู้สึกหนึ่งของฉัน...
หากคืนนี้มีสิ่งใดพรากเราให้จากกัน ขอให้สิ่งนั้นนำเรามาพบกันอีกครา”

เพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับความแค้น โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับความริษยา โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับความหลังอันหดหู่ โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับความรัก โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับกามารมณ์ โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับความโลภ โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับการบ้าอำนาจ โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับเกียรติยศ โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับอุดมการณ์ โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับสุรายาเสพติด โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

คนบางคน ใช้เวลาทั้งชีวิตให้หมดไปกับอบายมุข โดยลืมไปว่า ตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร

มีคนไม่กี่คน !

ที่ตระหนักรู้ว่า แท้ที่จริงนั้นเรามีเวลาอยู่ในโลกเพียงน้อนนิด, เราเกิดมาทำไม,

และเราจะใช้ชีวิตอย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุดในเวลาอันแสนสั้นนั้น ?