มีคนเคยบอกว่าชีวิต คือการเดินทาง
ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
แต่ละวัน เราก้าวไปบนเส้นทางที่เราเลือกจะเดินและเราเลือกที่จะเป็น
โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด
อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงามไปแบบที่เราคิด
บางวัน เราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว .. จนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น
บางวัน ใจดวงเดิมของเรามันกลับฝ่อ เราแทบจะหยุดนิ่ง หมดแรงไม่เข้าใจกับหลายๆสิ่งที่ไม่ได้คาดไว้
บางวัน เราจึงขอ ให้เดินช้าลงสักนิด เพื่อจะได้มีเวลาทบทวนหรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง
จนบางที ก็มารู้ตัวว่า เราอาจไปผิดทางด้วยซ้ำ หรือสงสัยว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือป่าว
แต่นั่น ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่ได้เจอกับทางออก
เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ลองไปในที่ๆ ไม่เคยไป หรือเราอาจกำลังจะไปในที่ ที่ ไกลกว่าเดิม
หากชีวิต คือการเดินทางจริงๆ เมื่อมีเริ่มต้น ก็ต้องมีจุดหมายปลายทาง
และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ
ให้เวลากับหนทาง แล้วมัน จะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ
และแม้บางครั้ง หนทางจะพาเราย้อนกลับมาเจอเรื่องเดิมๆ อย่างหนีไม่พ้น
เราอาจต้องหัวเราะ และ ร้องไห้ ไปอีกสักกี่ครั้ง
ก็ไม่เป็นไรหรอก
เพราะทุกขณะที่ผ่านไป .. เรากำลัง ได้บทเรียนเพิ่มมากขึ้น
และจงทำความรู้จักกับความรู้สึกของตัวเองให้มากขึ้น
ให้ตัวเองได้ลองทำ แล้วทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
